SETER SZKOCKI GORDON


Kraj pochodzenia: Wielka Brytania.
Nazwę Gordon Seter uznani w Wielkiej Brytanii za oficjalną dopiero w 1924 r.
Wygląd ogólny; pies o szlachetnym wyrazie, budowy galopena, sylwetka
przypominający silnego konia myśliwskiego - huntera. Harmonijnie i proporcjonalnie zbudowany.

Głowa raczej głęboka niż szeroka, guz potyliczny dorze zaznaczony. Stop wyraźny, uszy średniej wielkości, nisko osadzone i przylegające do głowy. Szyja długa, tułów umiarkowanej długości. Ogon prosty lub lekko szablasty. Ruch równy, miarowy, płynny i posuwisty z silną akcją kończyn tylnych.

Szata gordona. Włos na głowie, przedniej stronie kończyn krótki i delikatny. Na pozostałych partiach ciała średniej długości, płasko przylegający, nie kędzierzawy ani falisty. Frędzle na górnej części uszu długie i jedwabiste, z tyłu kończyn długie, delikatne i proste. Obfite owłosienie brzucha tworzy frędzle, rozciągające się na przedpiersie i spodnią stronę szyi. Umaszczenie smoliście czarne, lśniące, bez śladu rdzawego nalotu, z podpaleniami koloru dojrzałego kasztana.

Potrzeby
Gordon doskonale nadaje się na psa mieszkającego w domu jak i na typowego psa myśliwskiego. Mieszkając w mieście musimy zapewnić mu wystarczającą ilość czasu na spacery. Ponieważ to pies otwartych przestrzeni postarajmy się znaleźć miejsce, gdzie bezpiecznie będziemy mogli odpiąć smycz i dać upust instynktowi pracy w polu. Często ludzie uważają, że duże psy potrzebują dużych domów. Owszem, pies musi mieć adekwatny do swojej wielkości azyl ale dom dla psa to schronienie. To od ilości spacerów, możliwości wybiegania się, ilości bodźców dostarczanych podczas takich wyjść czy wyjazdów zależy dobry rozwój młodego psa i spokój starszego. Gordon musi, najlepiej jak najczęściej, mieć możliwość dłuższego spaceru i wyładowania swojej energii. Parę dni przerwy nie wyrządzi mu krzywdy. Zaniedbany pod tym względem, będzie nieszczęśliwy i wyrośnie na psa, robiącego wielkie szkody w domu.

Inną ważną potrzebą gordona jest kontakt z człowiekiem. Charakter, rodzinność i potrzeba bliskości z ludźmi sprawiają, że gordon chce być zawsze obok nas. W domu będzie leżał przy naszych nogach lub chociaż tak, abyśmy byli w zasięgu jego wzroku. Na spacerze przywołany, dobrze ułożony gordon, chętnie wraca do właściciela. Zawsze jest zadowolony z poświęcanej mu uwagi, chwalony jest szczęśliwy i umie to okazać.

RYS HISTORYCZNY
Początki tej rasy nie są do końce znane. Powstała prawdopodobnie w Szkocji, a w końcu XVIII wieku w psiarni księcia Gordona doszło do wyrównania rasy. Dlatego otrzymała nazwę Gordon. Anglicy przypuszczają, że do powstania jej przyczyniła sie suka "Maddy" czarna podpalana collie. Wydaje sie to słuszne, ponieważ w usposobieniu gordon odbiega od zwykłego typu wyżła angielskiego. Spośród wszystkich wyżłów kontynentalnych Gordon ma najwięcej cech psa wszechstronnie użytkowego. Prawdopodobnie duży wpływ na to miały też posokowce.
Grażyna Kaczmarek

WZORZEC SETERA SZKOCKIEGO GORDONA

Wrażenie ogólne:
Pies stylowy, budowa galopena, o szlachetnej sylwetce, przypominającej budowę silnego konia myśliwskiego, harmonijnie zbudowany i dobrze zrównoważony. Silny, dość krótki , o równym grzbiecie. Ogon dość krótki. Głowa dość długa o wyraźnych liniach i inteligentnym wyrazie. Szata długa, płaska o zdecydowanych kolorach.

Zachowanie i temperament Inteligentny, pojętny, pełen godności. Śmiały, towarzyski, o usposobieniu przyjaznym i zrównoważonym.

Głowa: raczej głęboka niż szeroka. Odległość od guza potylicznego do stopu nieco większa niż od stopu do nozdrzy. W okolicach oczu głowa powinna być sucha. Mózgowa część czaszki: Czaszka lekko zaokrąglona, najszersza pomiędzy uszami, pojemna, nieco dłuższa niż kufa. Guz potyliczny dobrze zaznaczony.
Stop: Wyraźny

Twarzowa część czaszki:
Nos: Duży, szeroki, czarny, o szeroko rozwartych nozdrzach.
Kufa: Długa, o prawie równoległych liniach, nie spiczasta ani wąska. Głębokość kufy powinna być nieco mniejsza niż jej długość.
Wargi: Niezbyt obwisłe, wyraźnie zarysowane.
Szczęki/uzębienie: Szczęki mocne, o idealnym i kompletnym zgryzie nożycowym tj. siekacze górne powinny ściśle pokrywać siekacze dolne. Żeby osadzone prostopadle do szczęk.
Policzki: Na tyle mało wydatne, aby głowa sprawiała wrażenie suchej.
Oczy: Ani zapadnięte ani zbyt wypukłe, osadzone dostatecznie głęboko pod lukami brwiowymi; o żywym, inteligentnym wyrazie. Powinny być ciemnobrązowe i lśniące.
Uszy: Średniej wielkości, o delikatnej skórze. Osadzone nisko i przylegające do głowy.
Szyja: Długa, smukła wygięta przy głowie, bez śladów podgardla.
Tułów: Umiarkowanie długi, głęboki w mostku. Tylne żebra daleko zachodzące. Klatka piersiowa nie za szeroka. Lędźwie szerokie i lekko wysklepione.
Ogon: Dość krótki. prosty lub lekko szablasty, nie zachodzący poniżej stawu skokowego. Noszony poziomo lub poniżej grzbietu. Gruby u nasady zwężający sie ku cienkiemu końcowi. Pióro zaczynające się blisko nasady - długie i proste, skracające się równomiernie ku końcowi.
Kończyny przednie: Mocne, o płaskich i prostych kościach. łopatki długie i ukośnie ustawione daleko ku tyłowi, płaskie i dobrze związane w kłębie. Niepożądane zbyt ciężkie, ograniczające swobodę ruchów. Łokcie nisko położone pod tułowiem. Kończyny przednie silne, proste, z mocnym prostym śródręczem, ozdobione obfitym piórem.
Kończyny tylne: od biodra do stawu skokowego długie, szerokie i umięśnione, zaś od stawu skokowego do stopy proste, krótkie i mocne. Miednica prawie pozioma. Zad nie ścięty. Stawy kolanowe: Dobrze kątowane. Łapy owalne, obficie owłosione, z palcami wyraźnie wykrojonymi i dobrze wysklepionymi. Opuszki dobrze rozwinięte mocne.

Ruch: Równy, miarowy, płynny i posuwisty, z silną akcją kończyn tylnych.
Szata:
Włos: na głowie, przedniej stronie kończyn i na końcach uszu powinien być krótki i delikatny. Na pozostałych partiach ciała średniej długości, płasko przylegający, nie kędzierzawy, ani falisty. Frędzle na górnej części uszu długie i jedwabiste, z tyłu kończyn długie, delikatne i proste. Obfite owłosienie brzucha tworzy frędzle rozciągające się na przedpiersie i spodnią stronę szyi. Wszystkie frędzle nie powinny być faliste, ani kędzierzawe.
Umaszczenie: smoliście czarne, lśniące, bez śladu rdzawego nalotu, z podpalaniem koloru dojrzałego kasztana. Dopuszczalne są czarne znaczenia wzdłuż palców i pod żuchwą.
Podpalania: dwie wyraźne plamki nad oczami o średnicy nie przekraczającej 2 cm; na bokach kufy podpalanie tworzy obwódkę otaczającą kufę, nie sięgającą jednak wyżej nasady nosa. Podpalania na gardle oraz dwie duże, wyraźnie odcinające się plamy na piersi. Podpalanie na wewnętrznej stronie ud rozciąga się na przednią część kolan i zachodzi na zewnętrzną powierzchnię tylnych kończyn od stawu skokowego do palców. Na kończynach przednich podpalanie sięga do łokci z tyłu i do nadgarstków lub nieco wyżej z przodu. Podpalanie wokół odbytu.

Akceptowane są bardzo małe białe plamki na piersi. Wszelkie inne kolory poza wyżej wymienionymi są niedopuszczalne.

WZROST:
Wysokość w kłębie
Psy: 66 cm
Suki: 62 cm

Waga ciała
Psy: 29,5 kg
Suki: 25,5 kg

Wady:
Wszelkie odstępstwa od powyższego standardu powinny być uznawane za wady i oceniane w zależności od stopnia odchylenia. Samce muszą mieć rozwinięte dwa jądra umieszczone całkowicie w worku mosznowym.
Karolina Cyranowska