SETER IRLANDZKI CZERWONO BIAŁY


ZACHOWANIE I TEMPERAMENT:
Arystokratyczny, żywy i inteligentny. Sprawia łagodne i przyjazne wrażenie, pod którym wyraźnie wyczuwalne jest zdecydowanie, odwaga i żywiołowość. Seter Irlandzki Czerwono-Biały jest niezwykle przyjacielskim, niezawodnym i łatwo uczącym się psem myśliwskim.

Myśliwi bardzo chwalą cechy użytkowe setera czerwono-białego, jest on dużo bardziej wytrzymały niż seter irlandzki maści jednolicie mahoniowej, szybszy i bardziej uległy niż seter szkocki gordon.

Seter czerwono-biały jest psem przyjacielskim, posłusznym, inteligentnym i lubiącym pracę.

Jest psem wrażliwym i ekspansywnym, toteż jego szkolenie nie jest sprawą prostą. Warto zdać sobie z tego sprawę wybierając go jako psa do towarzystwa. Potrzebuje poza tym dużo ruchu.

Potrzebują czasu do zaaklimatyzowania się, spokoju.
Ale także i takiego właściciela, który odpowiednio się nimi zajmie. Który nie weźmie ich ze schroniska i zostawi samym sobie na podwórku.. myśląc ze ratuje im życie.
W pewnym sensie i ratuje.. ale robi i krzywdę. Powinien się psem zająć, spędzać jak najwięcej czasu, pokazywać, że się psa kocha.

Długość życia – 10-15 lat
Czujność – bardzo dobra
Zdolność do obrony – niska, ale zależna od charakteru psa
Higiena – regularne czesanie, dbanie o uszy.

RYS HISTORYCZNY:

Istnienie w Irlandii czerwonych i czerwono-białych seterów udokumentowane jest już w wieku XVII. Niejaki W. Marr uważa tego mahoniowego Irlandczyka za najstarszą i najczystszą rasę seterów, ponieważ jest on najmniej ze wszystkich podobny do spaniela. Chociaż seter irlandzki budową ciała bardzo przypomina pointera, Irlandczycy są przekonani, że nigdy nie doszło do skrzyżowania obu tych ras.

Nazwa irish setter pojawiła się po raz pierwszy dopiero w roku 1803 w czasopiśmie "Veteran Sportsmen". Bardzo wychwalano wtedy cechy użytkowe tych psów. Niestety setera irlandzkiego spotkał ten sam los, co setera angielskiego. Stopniowo stał się psem wystawowym i utracił swoje cechy użytkowe. Niektórzy bardzo ubolewali z powodu przemiany psa użytkowego w wystawowe. Wyjątek stanowiły nieliczne hodowle.

Aż do końca XIX wieku istniało mniej więcej tyle samo psów czerwonych i czerwono-białych. Później jednak odmiana mahoniowa stała się znacznie liczniejsza. Jest to w głównej mierze zasługą psa o imieniu Palmarstone. Ten mahoniowy samiec z białą wąską strzałką zdobył tytuł championa i był często wykorzystywany jako reproduktor. W ciągu swojego 14-letniego życia pokrył bardzo wiele suk i doskonale przekazywał swoje cechy potomstwu. Gdy Palmerstone padł, hodowcy kojarzyli ze sobą jego potomstwo. Jako, że jest on przodkiem wielu współczesnych seterów irlandzkich, można go uznać za właściwego założyciela rasy.

Dziś możemy przypuszczać, że biało-czerwona odmiana setera stanowi prawdopodobnie odmianę pierwotną, bowiem dawne "ptaszniki", które przybyły z kontynentu do Irlandii, z całą pewnością nie były jednobarwne. Na wszystkich starych obrazach możemy zobaczyć długowłose psy myśliwskie maści czerwono-białej. Jednak wraz z powstaniem Irish Red Setter Club psy te zaczęły znikać w Anglii i około roku 1920 uznano je za odmianę całkowicie wymarłą. Okazało się jednak, że w Irlandii żyją jeszcze pojedyncze osobniki. Irish Kennel Club zarejestrował odmianę czerwono-białą i od tej pory hodowcy mogli według uznania krzyżować ze sobą obie odmiany.

W 1944 roku założono w Irlandii klub, którego celem miało być uratowanie odmiany czerwono-białej. Niestety na niewiele się to zdało i pod koniec lat 60-tych XX wieku do księgi hodowlanej wpisywano zaledwie 7 czerwono-białych szczeniąt. Powołano zatem do życia komitet, którego zadaniem było opracowanie planu hodowlanego tej odmiany setera. Rasa znalazła zapalonych miłośników i udało się ja uratować od całkowitego wyginięcia. W 1989 roku FCI uznało setera biało-czerwonego jako właściwą rasę.

Współcześnie działający Klub Towarzystwa Prób Pracy i Wystaw Setera Irlandzkiego Czerwono-Białego powstał w 1981 r. Dzięki jego staraniom oraz kierowaniu rozwojem rasy, jest ona obecnie dobrze ustalona zarówno w kraju pochodzenia jak i za granicą. Seter Irlandzki Czerwono-Biały z powodzeniem konkuruje na Field Trialsach z innymi rasami wyżłów. Istnieje już dość znaczna liczba Championów Field Trialsów i Championów Wystawowych tej rasy.
WZORZEC SETERA IRLANDZKIEGO (CZERWONO-BIAŁEGO)

WZORZEC FCI: Standard FCI Nr 330
KRAJ POCHODZENIA: Irlandia
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO STANDARDU: 27.01.2001
PRZEZNACZENIE: Najbardziej pożądany towarzysz i przyjaciel w domu i na polowaniu. Seter Irlandzki Czerwono-Biały jest hodowany przede wszystkim jako pies myśliwski. Przedstawiony poniżej standard rasy powinien być interpretowany głównie z tego punktu widzenia i wszyscy sędziowie na wystawach są zobowiązani oceniać prezentowane psy przede wszystkim od strony ich użytkowości.
KLASYFIKACJA FCI: Grupa 7 - Wyżły Sekcja 2.2 - Brytyjskie i Irlandzkie Pointery i Setery, Seter. Wymagane próby pracy

WYGLĄD OGÓLNY: Proporcjonalnie zbudowany, atletyczny, silny, aktywny, pełen energii, impulsywny, szybki w reakcji, odpowiedzialny, niezawodny, odważny, wszechstronnie utalentowany pies myśliwski. Ma bardzo dobry węch, radosny, inteligentny, bystry, przywiązany bezgranicznie do właściciela, wrażliwy, łagodny, przyjacielski, cudowny kompan dzieci pod każdym względem. Doskonały pies zarówno dla niedoświadczonych właścicieli, jak i zapalonych myśliwych. Dobrze dogaduje się z innymi zwierzętami, chętnie wychowuje się z innymi psami, ale równie dobrze sam oraz z dziećmi.
Wymaga dużo ruchu i spacerów bez smyczy, ale szybko się dostosowuje, pod warunkiem stawiania mu umysłowych zadań.
Może żyć prawie w każdym terenie i klimacie. Mimo, iż każdy mówi, ze setery nie nadają się do domu jest to nieprawda. Seter nie będzie sprawiał kłopotów w domu o ile zapewni się mu odpowiednią dawkę ruchu.
Seter irlandzki czerwono-biały nieco różni się od setera irlandzkiego. Jego uszy są wyżej osadzone, szersze i krótsze. Włos na kończynach i ogonie jest również nieco krótszy, budowa ciała zaś bardziej masywna i krępa niż u jego mahoniowego kuzyna.

GŁOWA: Szeroka, proporcjonalna do wielkości ciała.
Mózgowa część czaszki: Wysklepiona, bez wyraźnego guza potylicznego, charakterystycznego dla czerwonego Setera Irlandzkiego.
Stop: Wyraźny.

Twarzowa część czaszki:
Kufa: O wyraźnych liniach, graniasta.
Szczęki: Równej lub prawie równej długości.
Uzębienie: Prawidłowe, pożądany zgryz nożycowy, dopuszczalny cęgowy.
Oczy: Ciemnoorzechowe lub ciemnobrązowe, okrągłe, lekko wypukłe. Spojówki niewidoczne.
Uszy: Osadzone na poziomie oczu, wyraźnie z tyłu głowy i ściśle do niej przylegające.
SZYJA: Umiarkowanie długa, bardzo muskularna lecz nie gruba, lekko wygięta, bez śladu podgardla.

TUŁÓW: Mocny i muskularny.
Grzbiet: Powinien być silny i dobrze umięśniony.
Klatka piersiowa: Głęboka, o dobrze wysklepionych żebrach.
OGON: Umiarkowanej długości, nie sięgający poniżej stawu skokowego, mocny u nasady i zwężający się wyraźnie ku końcowi. Nie zakręcony. Noszony na poziomie linii grzbietu lub nieco poniżej.

KOŃCZYNY: Dobrze umięśnione i ścięgniste, o mocnej kości.
Kończyny przednie:
Łopatki: Ustawione wyraźnie ku tyłowi.
Łokcie: Swobodne, nie skierowane na zewnątrz ani na zewnątrz.
Podramiona: Proste i ścięgniste, o mocnej kości.
Śródręcze: Mocne.
Kończyny tylne: Szerokie i mocne; od biodra do stawu skokowego długie i muskularne.
Stawy kolanowe: Dobrze kątowane.
Stawy skokowe: Skierowane ku dołowi, nie zwrócone do wewnątrz ani na zewnątrz.
Śródstopie: Umiarkowanie długie, mocne.
Stopy: Zwarte, z obfitym owłosieniem między palcami.

RUCH: Żywy, pełen gracji, wydajny. Daleki wykrok w kłusie. Głowa noszona wysoko, kończyny tylne prowadzone płynnie i z dużą siłą. Oglądane z tyłu kończyny przednie i tylne (poniżej stawu skokowego) powinny poruszać się prostopadle do podłoża, nie krzyżując się ani przeplatając.

SZATA:
Włos: Długie, jedwabiste i delikatne włosy, zwane frędzlami, porastają tylną stronę kończyn i zewnętrzną powierzchnię uszu. Obfite owłosienie występuje również na bokach, rozciągając się na przedpiersie i spód szyi. Wszystkie frędzle powinny być proste, przylegające i nie kędzierzawe; dopuszczalna jest jedynie lekka falistość włosa. Ogon powinien być ozdobiony obfitym piórem. Na pozostałych częściach ciała włos powinien być krótki, przylegający i nie kędzierzawy. Umaszczenie: Podstawowym kolorem jest biały z jednolicie czerwonymi łatami (stanowiącymi wyraźnie odgraniczone plamy). Obydwa kolory powinny być maksymalnie żywe i lśniące. Cętkowanie, lecz nie dereszowatość, jest dopuszczalne na części twarzowej, stopach, na nogach przednich do wysokości łokcia, a na tylnych do stawu skokowego. Cętkowanie na innych częściach ciała, jak również dereszowatość i drobne nakrapianie są niedopuszczalne i stanowią wadę dyskwalifikującą.

WZROST:
Wysokość w kłębie:
Psy: 62 cm - 66 cm
Suki: 57 cm - 61 cm
Waga: 25-34 kg

WADY: Wszelkie odstępstwa od powyższego standardu powinny być uznawane za wady i oceniane w zależności od stopnia odchylenia.

WADY POWAŻNE: Psy i suki nie mieszczące się w podanych granicach wzrostu.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: psy wykazujące agresję, samce nie posiadające dwóch normalnie rozwiniętych jąder, jakkolwiek cętkowanie (ale nie dereszowatość) jest dopuszczalne na części twarzowej, stopach oraz na nogach przednich do wysokości łokcia, a na tylnych do stawu skokowego, to cętkowanie, dereszowatość i drobne nakrapianie na innych częściach ciała jest niedopuszczalne i stanowi wadę dyskwalifikującą.

UWAGA: Samce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone całkowicie w worku mosznowym.


Beata Gnyp


Wybierz rasę poniżej, aby zobaczyć szczegółowy opis:





seter gordon - zdjęcie 1


seter gordon - zdjęcie 2


seter gordon - zdjęcie 3


seter gordon - zdjęcie 4


seter gordon - zdjęcie 5


seter gordon - zdjęcie 6


seter gordon - zdjęcie 7


seter gordon - zdjęcie 8


seter gordon - zdjęcie 9


seter gordon - zdjęcie 10


seter gordon - zdjęcie 11


seter gordon - zdjęcie 12


Zdjęcia zostały użyczone przez hodowlę psów rasowych SHADOW DOG http://www.shadowdog.pl/