SETER ANGIELSKI

Nadzwyczaj przyjacielski i łagodnie usposobiony.
Szybko się uczy (złego także!).
Choć bywa uparty, to doskonały i cierpliwy towarzysz, także dla dzieci.

Bardzo wrażliwy, mocno przywiązuje się do właściciela, uwielbia pieszczoty. Bardzo przyjaźnie nastawiony do otoczenia co powoduje, iż nie sprawdza się w roli psa stróżującego. Psy te nigdy nie będą dobrymi stróżami, ani psami przyklejonymi do nóg właściciela. Nie do tego zostały stworzone.

Setery angielskie są niezwykle wytrzymałymi i niezmordowanymi towarzyszami każdej, nawet najtrudniejszej włóczęgi po bezdrożach. Mimo łowieckiej smykałki i olbrzymiej ruchliwości w terenie, w domu uwielbiają przesypiać dużą część dnia.

Seter angielski w pewien niezwykły sposób równoważy w sobie użytkowość, żywiołowość i piękno. Pies średniego wzrostu, o wyraźnie zarysowanej sylwetce, eleganckim wyglądzie i ruchach.

Pies bardzo aktywny o bardzo dużej pasji łowieckiej. Do spożytkowania wrodzonej energii wskazany ruch na dużych przestrzeniach. Pole okłada szeroko, poruszając się wyciągniętym eleganckim galopem z wysoko podniesioną głową i nieustannie merdającym ogonem, chwytając odwiatr zwierzyny górnym wiatrem.

Gdy patrzy się na biegnącego setera angielskiego widzi się elegancję, proporcję, siłę, nieuchwytną lekkość biegu w połączeniu z dostrzegalną grą mięśni i doskonałą okrywą włosową. W pędzie jest jak wiatr, z czego wzięła się legenda o jego pochodzeniu. Do stójki przechodzi z pełnego galopu. Powinna ona być twarda, w postawie stojącej, warującej lub półprzysiadzie.


WZORZEC SETERA ANGIELSKIEGO

Kraj pochodzenia; Wielka Brytania
Przeznaczenie : Pies wystawiający
Klasyfikacja FCI; Grupa 7 Wyzły
Wymagane próby polowe.

Głowa – noszona wysoko, długa i stosunkowo sucha.
Mózgowa część czaszki – owalnie sklepiona miedzy uszami, pojemna, guz potyliczny dobrze zaznaczony.
Stop – wyraźny
Nos - koloru czarnego lub wątrobianego, stosownie do barwy szaty. Nozdrza szerokie.
Kufa – Umiarkowanie głęboka i dość tępo zakończona. Jej długość od stopu do czubka nosa powinna być równa długości czaszki od guza potylicznego do oczu.
Wargi – niezbyt obwisłe.
Szczęki/uzębienie – szczeki mocne, prawie jednakowej długości o idealnym, regularnym i kompletnym zgryzie nożycowym.
Oczy – lśniące o łagodnym i wyrazistym spojrzeniu. Koloru od ciemnoorzechowego do ciemnobrązowego, im ciemniejsze tym lepiej. W kształcie owalne i niewyłupiaste.
Uszy – umiarkowanej długości, nisko osadzone, zwisające fałdą ściśle przy policzkach. Końce uszu aksamitne, część górna pokryta delikatnym, jedwabistym włosem.
Szyja – raczej długa, dobrze umięśniona i sucha, łagodnie wygięta w karku, o eleganckim zarysie, bez zwisającego podgardla.
Tułów – umiarkowanej długości, grzbiet krótki i poziomy.
Ogon – Osadzony prawie na poziomie linii grzbietu, umiarkowanej długości, nie sięgający poniżej stawu skokowego, ani zadarty do góry, ani węzłowato zakręcony. Włosy na ogonie, zwisające w długich powiewnych kosmykach.
Ruch – swobodny i wdzięczny, sugerujący szybkość i wytrzymałość.
Szata – Włos długi i śniący. Obfite frędzle na przednich i tylnych nogach sięgające do łap.

Umaszczenie:

czarno – białe (blue-belton),
pomarańczowo – białe (orange- belton),
cytrynowo – białe (lemon – belton),
wątrobiano – białe (liver – belton),
lub tricolor tzn. blue-belton z podpalaniem,
lub liver – belton z podpalaniem.
Grażyna Kaczmarek